op de 19e dag was ik nog steeds niet ongesteld..

vreemd,zou ik gaan testen dan?

ik was al behoorlijk misselijk en moe, maar ja dat kon ook erg goed van de injecties kunnen komen...

op de 19e dag moest ik er tegen half 6 uit om te plassen,en heb toen heel stil een clearblue test mee genomen.

voordat ik de kans kreeg om te wachten was de test al overduidelijk ...ik schrok me wezeloos, ben naar boven gerend en heb op een slapende sander in lopen roepen dat we zwanger waren..

omdat er zoveel ongeloof was, kreeg ik een drang om steeds maar te blijven testen....

uiteindelijk heb ik er 4 gedaan en toen vond manlief het wel mooi geweest.

5 weken heb ik geinjecteerd in mijn buik, en medicijnen geslikt.

van de medicijnen werd ik behoorlijk moe omdat ik er tijdelijk van in de overgang zou komen.

een tijd lang ben ik blijven werken, totdat ik fouten ging maken uit vermoeidheid...toen besloot ik te stoppen en te gaan rusten.

mijn lijf reageerde erg goed op de folikel groei( de eitjes stimulatie) en al snel was het iets te veel van het goeie.

de artsen vreesden voor overstimulatie en dat houd in dat alles abrubt word afgebroken.

dit kan namelijk erg gevaarlijk voor de vrouw zijn. dat was het eerste moment dat ik dacht "waar ben ik mee bezig om mezelf zo in gevaar te brengen"

achteraf liep het met een sisser af, het hield alleen in dat ik elke dag inclusief het hele weekend naar meppel moest s'morgens.

de punktie was gepland op 6 maart, ik kreeg in meppel een infuus met dormicum, wat inhield dat ik wel wakker zou zijn tijdens de punktie, maar me achteraf niks meer zou herrinneren...dat bleek een goede keus, want volgens mijn moeder en sander, die erbij waren, heb ik best pijn gehad.

in het lab in zwolle is alles samengevoegd en een paar dagen daarna terug geplaatst.

we bleken een supereitje te hebben met erg veel slagingskans zei de laborant.

jaja het zal wel was alles wat wij dachten..

daarna moest ik wachten 18 dagen wachten en doorgaan met leven..

een verhaal begint altijd ergens...

na een lange weg was besloten om zwanger te willen worden, hoelang het ook zou duren.

we hebben een vermoeiende weg gelopen in het ziekenhuis, toen bleek dat we eigenlijk alleen nog voor icsi in aanmerking kwamen. maar met twee gemotiveerde mensen en veel liefde kom je dan aan het einde van de rit...

en daar begint het volgende verhaal...